Horen, spreken en verstaan zijn fundamentele bronnen van communicatie tussen mensen. Gehoorverlies betekent in veel gevallen dat mensen buiten de samenleving dreigen te geraken. De uitdrukking "er niet bij horen" lijkt hiernaar te verwijzen.

Klinische Audiologie betekent in de praktijk: het tot een minimum terugbrengen van de gevolgen van gehoorverlies in de breedste zin des woords. Klinische Audiologie is een multidisciplinair vakgebied waarin volgens een in de zeventiger jaren uitgebracht advies van de Gezondheidsraad afgezien van een KNO-arts, minimaal werkzaam zijn een (kinder-)psycholoog, een logopedist, een maatschappelijk werker en een klinisch fysicus/audioloog.

Audiologie begint met de bepaling van de aard en de mate, of het uitsluiten van, eventueel gehoorverlies. Het meten van het gehoorverlies en het interpreteren van de meetresultaten is bij uitstek het terrein van de audioloog. Vanzelfsprekend is deze daarnaast de deskundige bij de technische hoorrevalidatie. Praktische en theoretische kennis van alle soorten hoorapparatuur behoort typisch tot zijn vakgebied. De Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) schrijft dan ook voor, dat hoorapparatuur voor kinderen onder de zestien jaar uitsluitend vergoed wordt indien deze wordt voorgeschreven door een audiologisch centrum.

De audioloog heeft de leiding over de dagelijkse gang van zaken in het audiologisch centrum. Hij neemt de beslissingen inzake nader onderzoek naar logopedische, maatschappelijke en eventueel cognitieve mogelijkheden van de patiënt. De audioloog draagt hierdoor rechtstreeks verantwoordelijkheid voor de patiënt. Hij is daardoor de aangewezen persoon die de contacten onderhoudt met verwijzende artsen en andere belanghebbenden.

Verwijzende artsen zijn keel- neus- oor-artsen, kinderartsen en huisartsen. De audioloog is practisch altijd verbonden aan een audiologisch centrum hetzij perifeer, hetzij academisch. In bijna alle perifere centra heeft de audioloog ook de eindverantwoordelijkheid voor het instituut.